۴/۱۱

۴۷

۲/۴۱

۲۳

۲/۲۰

۱۰

۸/۰

۲۱

۴/۱۸

۲۶

به نظر من کار کردن با بیماران بیهوش، یکی از مزایای این رشته نسبت به سایر رشتههاست.

۵۶

۱/۴۹

۴۴

۶/۳۸

۹

۹/۷

۳

۶/۲

۲

۸/۱

فصل پنجم
این فصل شامل بحث و بررسی یافتهها، نتیجهگیری نهایی، کاربرد یافتهها و پیشنهادات برای پژوهشهای بعدی است.
بحث و بررسی یافتهها
هدف اختصاصی اول: تعیین جو اخلاقی اتاقهای عمل بیمارستانهای آموزشی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تبریز، ۱۳۹۳
در مطالعه حاضر، بر اساس هدف اختصاصی اول، یافتهها نشان داد که اکثریت پرسنل و دانشجویان اتاق عمل درک منفی از جو اخلاقی حاکم بر اتاقهای عمل داشتند. در مطالعه جلیلی و همکاران نیز که بر روی ۲۱۰ نفر از پرستاران شاغل در بخشهای منتخب مراکز آموزشی- درمانی دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال ۱۳۸۸ انجام گرفت، جو اخلاقی از دید این پرستاران منفی ارزیابی شد (۵۵) که با نتایج پژوهش حاضر همخوانی دارد. بر عکس، در مطالعه مبشر و همکاران بر روی پرستاران بیمارستانهای آموزشی شهر کرمان (۸) و مطالعه خزنی و همکاران بر روی پرستاران بیمارستانهای آموزشی دانشگاه علوم پزشکی اهواز (۵۷)، جو اخلاقی بخشهای مورد مطالعه مثبت بود. همچنین در مطالعات خارجی مثل مطالعهPauly و همکاران بر روی پرستاران در کانادا (۸۶) و مطالعهHwang & Park در کره جنوبی (۷۸)، جو اخلاقی تقریبا در حد متوسط خود قرار داشت.
در مطالعه حاضر هم پرسنل و هم دانشجویان اتاق عمل، در میان حیطههای جو اخلاقی، حیطه «ارتباط با همکاران» را مثبتترین حیطه گزارش کردند؛ ضمن اینکه، منفیترین حیطه از دید پرسنل اتاق عمل، «ارتباط با بیمارستان» و از دید دانشجویان، «ارتباط با پزشکان» بود. در مطالعهPauly و همکاران نیز، همانند پرسنل این مطالعه، حیطه «ارتباط با همکاران» مثبتترین و حیطه «ارتباط با بیمارستان» منفیترین حیطه گزارش گردید (۸۶). اما در مطالعه جلیلی و همکاران (۵۵)، خزنی و همکاران (۵۷) و مطالعه Hwang & Park (78)، حیطه «ارتباط با مدیران» مثبتترین و حیطه «ارتباط با پزشکان» به عنوان منفیترین حیطه بودند. در مطالعه مبشر نیز حیطه «ارتباط با مدیران» مثبتترین و حیطه «ارتباط با بیمارستان» منفیترین حیطه بود (۸). اما با توجه به اینکه در اتاق عمل افراد بصورت تیمی کار میکنند و همکاری گروهی شرط اول موفقیت در هر عمل جراحی است (۸۷)، میتوان گفت که در اتاقهای عمل مطالعه شده در این پژوهش، همکاری افراد با یکدیگر در حد قابل قبولی بوده و در این حیطه جو اخلاقی مثبتی را شاهد هستیم. ولی در رابطه با منفی بودن حیطه بیمارستان برای پرسنل، باید گفت نیاز به برنامهریزی و بکارگیری استراتژیهایی است که در نتیجه آن پرسنل اتاق عمل روابط محکمتری با مسئولان بیمارستان، برای پیشبرد اهداف و رسالت بیمارستانی، برقرار کنند. ولی در طرف دیگر منفی بودن حیطه ارتباط با پزشکان از دیدگاه اکثریت دانشجویان، شاید به دلیل این واقعیت باشد که دانشجویان اتاق عمل برخلاف پرسنل، ارتباطات محکمتری را با پزشکان در اتاق عمل ندارند و از طرف پزشکان مورد حمایت و توجه قرار نمیگیرند. ولی به هر حال بدلیل ارزیابی منفی این حیطه، نیاز است برای افزایش کارایی دانشجویان در محیطهای بالینی، این امر مورد توجه بیشتری قرار گیرد.
در میان آیتمهای مربوط به جو اخلاقی، از نظر انتخاب گزینه «تقریبا هرگز» در هر دو گروه مورد مطالعه، آیتم «پزشکان در مورد تصمیمات درمانی از پرسنل اتاق عمل نظر خواهی میکنند» بیشترین فراوانی را داشت. این یافته با یافتههای مبشر و همکاران (۸)، جلیلی و همکاران (۵۵) و Bahcecik & Ozturk (22)، در ترکیه همخوانی دارد. با توجه به یکسان بودن نظر پرسنل و دانشجویان در این مورد، شاید بتوان نتیجه گرفت که پزشکان اعتماد لازم را به پرسنل اتاق عمل در مسائل درمانی ندارند و این امر ممکن است ناشی از حساسیت موضوع و یا شاید کافی نبودن آگاهی پرسنل از جنبههای درمانی بیماران در اتاق عمل باشد. همچنین، بر طبق پاسخدهی پرسنل، آیتم «در بخش ما مراقبتهای ایمن به بیمار داده میشود (در اتاق عمل اصول تکنیک استریل رعایت میشود)» بیشترین فراوانی را از نظر انتخاب گزینه «تقریبا همیشه» و بر طبق پاسخدهی دانشجویان نیز، آیتم «مسئول اتاق عمل فرد مورد احترامی است» از این نظر بیشترین فراوانی را به خود اختصاص داد. در حالی که در مطالعات مذکور نیز آیتم «مسئول من فرد مورد احترامی است» از این نظر بیشتر میانگین را نشان داد (۸, ۲۲, ۵۵). با توجه به اهمیت رعایت اصول تکنیک استریل در کاهش عفونت در اتاق عمل، همواره انتظار میرود که پرسنل اتاق عمل، به عنوان اعضای اصلی تیم جراحی، که نسبت به دانشجویان نیز تجربه کاری بیشتری را دارند، این اصول را بیشتر رعایت کنند. در این مطالعه نیز خوشبختانه شاهد آن هستیم که این موضوع در پرسنل اتاق عمل نسبت به دانشجویان، مورد توجه بیشتری قرار دارد. در طرف مقابل، اگرچه دانشجویان اتاق عمل نسبت به پرسنل، ارتباطات کمتری را با مسئولان اتاق عمل دارند، ولی جای امیدواری است که وی را فردی شایسته احترام میدانند؛ زیرا همین دانشجویان، به عنوان پرسنل آینده اتاقهای عمل، میتوانند روابط صمیمانه و محکمی را با مسئولان خود داشته باشند.
در مطالعه حاضر، از میان مشخصات دموگرافیک پرسنل، وضعی

دانلود متن کامل پایان نامه در سایت jemo.ir موجود است

ت استخدام پرسنل و نوع عمل جراحی و از میان مشخصات دموگرافیک دانشجویان تنها ترم تحصیلی دانشجویان رابطه معناداری با جو اخلاقی داشت. طوری که بر طبق نتایج مطالعه در میان پرسنل اتاق عمل، پرسنل رسمی مثبتترین درک و پرسنل طرحی منفیترین درک؛ از لحاظ نوع عمل نیز پرسنل سوختگی مثبتترین درک و پرسنل گوش حلق بینی منفیترین درک را از جو اخلاقی داشتند. همچنین، در میان دانشجویان ترمهای تحصیلی مختلف، بترتیب دانشجویان ترم ششم مثبتترین درک و دانشجویان ترم هشتم منفیترین درک را از جو اخلاقی داشتند. در مطالعهPauly و همکاران (۸۶)، مبشر و همکاران (۸) هیچ کدام از ویژگی های دموگرافیک پرستاران ارتباط معنی داری با جو اخلاقی نداشت. در مطالعه خزنی تنها سمت و سابقه کاری پرستاران مورد مطالعه رابطه معنیداری با جو اخلاقی داشتند (۵۷). در مطالعه Hwang & Park نیز جو اخلاقی ارتباط معنی داری با سن ، وضعیت تاهل، سابقه کاری، سمت، نوع بیمارستان، وضعیت آموزشی، تعداد تختها و سطح شغلی پرستار داشت (۷۸). در توجیه ارتباط وضعیت استخدام پرسنل با جو اخلاقی، شاید بتوان گفت که پرسنل رسمی به دلیل اطمینان از آینده شغلی و ماندگاری بیشتر در محل کار خود، جو اخلاقی موجود را نیز پذیرفته و درک مثبتتری دارند و در مقابل پرسنل طرحی که به تازگی وارد چنین جوی شدهاند، شاید جو اخلاقی حاکم را به دور از معیارهای خود میدانند و همین امر منجر به درک منفی آنان از جو اخلاقی اتاق عمل شده است. ارتباط نوع عمل جراحی با جو اخلاقی را نیز شاید بتوان به شرایط منحصر به فرد هر یک از اعمال جراحی (طول مدت عمل جراحی، سبک یا سنگین بودن عمل، اورژانسی بودن عمل، متفاوت بودن پرسنل و جراحان و ….) نسبت داد. ارتباط ترم تحصیلی دانشجویان با جو اخلاقی را نیز، شاید بتوان مربوط به گذراندن واحدهای متفاوت کارآموزی و انتظارات متفاوت دانشجویان ترمهای تحصیلی مختلف از جو اخلاقی حاکم در اتاقهای عمل دانست.
هدف اختصاصی دوم: تعیین رضایت شغلی پرسنل اتاق عمل بیمارستانهای آموزشی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تبریز ۱۳۹۳
بر اساس هدف اختصاصی دوم پژوهش، یافتهها نشان داد که اکثریت پرسنل اتاق عمل رضایت متوسطی را از شغل خود در هر سه حیطه رضایت شغلی (درونی، بیرونی و کلی) داشتند که این یافته همسو با یافتههای ضیاپور (۸۸)، خاتونی و همکاران (۸۹)، موسوی تبار و همکاران (۸۱) و همچنین Ozden و همکارانش بر روی پرستاران ترکیه (۹۰)، میباشد. اما در مطالعه Ayamolowoو همکارانش اکثریت پرستاران مورد مطالعه درجه پایینی از رضایت شغلی را نشان دادند (۹۱).
در میان گویههای مربوط به پرسشنامه رضایت شغلی، پرسنل اتاق عمل بیشترین میزان رضایت را از گویه «قادر بودن به انجام کارهایی که برخلاف وجدانم نیستند» داشتند. آیتمهای بعدی که پرسنل اتاق عمل بیشترین رضایت را از آنها داشتند، گویههای «احساس موفقیتی که پس از انجام کار بدست میآورم» و «شانس ارائه کمک به دیگران» بودند. اما در مطالعه اصغری، پرستاران مورد مطالعه بیشترین رضایت را از همکاران و مدیران خود داشتند (۳۴). در مطالعه ضیاپور نیز بالاترین میزان رضایت شغلی مربوط به همکاران بود (۸۸). اما با توجه به متفاوت بودن محیط پژوهش در این مطالعه، از یافتههای مطالعه حاضر شاید بتوان چنین برداشت کرد که پرسنل مورد مطالعه، در انجام مسئولیتهای خود در اتاق عمل، دارای شایستگی و وجدان کاری بالا هستند و کارهایی را که برای بیماران در اتاق عمل انجام میدهند، نوعی ارائه کمک به همنوعان خود میدانند و همین عوامل سهم بزرگی در رضایت شغلی آنان داشته است. همچنین، بیشترین میزان نارضایتی به ترتیب در گویههای «تناسب بین میزان حقوق دریافتی و میزان کار انجام شده»، «میزان قدردانی بهعمل آمده در مقابل حسن انجام وظایف شغلی» و «فرصت پیشرفت شغلی در این حرفه» مشاهده گردید. در مطالعه ضیاپور نیز اکثریت از حقوق و مزایا ناراضی بودند (۸۸). در مطالعه موسوی تبار نیز کمترین میزان رضایت مربوط به حقوق بود (۸۱). اما در مطالعه اصغری بیشترین نارضایتی مربوط به امنیت شغلی میشد (۳۴). باید توجه داشت که در مطالعه حاضر، با اینکه اکثریت پرسنل اتاق عمل درآمد ماهیانه خود را متوسط توصیف کردند، ولی با این حال در قبال مسئولیتهای خود در اتاق عمل، میزان حقوق دریافتی را کم میدانند و این خود موضوعی قابل توجه است. با اینکه فرصت پیشرفت و ارتقا شغلی نیز یکی از مهمترین عوامل در رضایت شغلی ذکر شده است (۹۲)؛ اما در مطالعه میرزابیگی نیز همانند مطالعه حاضر، اکثریت از موقعیت ترقی و ترفیع در حرفه پرستاری ناراضی بودند (۹۳). شاید بتوان مهمترین علت این امر را در پرسنل اتاق عمل به عدم امکان ادامه تحصیل در مقاطع تکمیلی در رشته اتاق عمل نسبت داد؛ چرا که برای ادامه تحصیل افراد ناگزیر به انتخاب رشتههای غیرمرتبط با رشته خود میباشند.