پایان نامه رایگان درباره شخص ثالث، خانواده ها، جبران خسارت

، قراردادهاي بيمه نيز انواع متعددي دارد . بيمه در يک تقسيم بندي کلي به دو نوع بيمه هاي اجتماعي و بيمه هاي بازرگاني تقسيم مي شود ؛ بيمه هاي اجتماعي يا اجباري ، بيمه هايي هستند که در مورد طبقات کم درآمد جامعه کاربرد داشته و دولت در جهت حمايت از اين قشر ،‌به موجب قانون ، ايشان را زير چتر حمايت بيمه هاي اجتماعي قرار مي دهد . در اين نوع بيمه ، حق بيمه درصدي از حقوق يا دستمزد بيمه شده است و ارتباطي با ريسک و خطر ندارد .
بيمه هاي بازرگاني يا اختياري نيز بيمه هايي هستند که در آن بيمه گذار به ميل خود و آزادانه به تهيه انواع پوشش هاي بيمه اي بازرگاني اقدام مي کند و بيمه گر در مقابل دريافت حق بيمه از بيمه گذار ،‌تأمين بيمه اي در اختيار وي قرار مي دهد .
بيمه هاي بازرگاني را مي توان به بيمه هاي اشياء ، مسئوليت ، ‌زيان پولي و بيمه اشخاص تقسيم نمود . در بيمه اشياء ، ‌موضوع تعهد بيمه گر ، شيء بوده و قراردادي براي جبران زيان وارده و پرداخت غرامت مي باشد . از مهمترين ويژگي انواع بيمه هاي اشياء ، خسارتي بودن آن ها است .
بيمه مسئوليت نيز بيمه اي است که مسئوليت مدني بيمه گذار را در قبال اشخاص ثالث بيمه مي کند. بنا بر اين اصل حقوقي ، ‌هر کس مسئول زيان و خسارتي است که به جان و مال اشخاص ديگر وارد مي کند .
در بيمه زيان پولي ، موضوع بيمه ميزان معيني پول است که بيمه گر به دليل عدم ايفاي تعهد بيمه گذار ، مي پردازد .
در بيمه اشخاص نيز موضوع تعهد بيمه گر ، ‌فوت يا حيات يا سلامت بيمه شده است . از ويژگي هاي اين نوع بيمه غرامتي نبودن آن است که تعيين سرمايه بيمه در آن ، به عهده بيمه گذار مي باشد .18 مقام سخن در اين پژوهش ، در بيمه اشخاص است که به تفصيل به بيان آن مي پردازيم .
1-1-4- بيمه اشخاص
از آغاز پيدايش جوامع انساني، بشر همواره در جستجوي تأمين جسمي، اقتصادي، اجتماعي و سياسي خود بوده است. بيمه هاي اشخاص هم درست به همين دليل يکي از ابداعات انسان ها براي به دست آوردن تأمين اقتصادي به حساب مي آيد.
از يک ديدگاه مي توان بيمه هاي اشخاص را به چند بخش مهم تقسيم کرد که هر يک از آن ها بالقوه آثاري مثبت يا منفي در جوامع بشري دارند. بيمه هاي اشخاص علاوه بر اين که يک محصول به حساب مي آيد، در راستاي تأمين نيازها ي اوليه جوامع انساني، در زمره خدمات مهم و قابل توجه نيز شمرده مي شود.
بشر نياز به تأمين دارد و اين امري غريزي و شاخه هايي از ثبات و اطمينان اجتماعي است. شرکت هاي بيمه با ارائه بيمه هاي اشخاص، زندگي انسان ها را ارزيابي نمي کنند؛ بلکه هدف اصلي و اساسي، ارزيابي و حراست از ارزش هاي اقتصادي زندگي انسان ها است. ارزش مادي و اقتصادي درآمد حاصل از کار و فعاليت يک انسان، تأمين کننده نياز مادي او است که انسان بدان متکي است. بنابراين بيمه هاي زندگي، علاوه بر جنبه خدماتي و انساني آن، مي تواند نياز هاي مالي و اقتصادي خانواده ها را نيز بر طرف سازد.
بيمه هاي اشخاص يکي از شاخص هاي شناخته شده در سنجش تأمين و رفاه مردم کشور ها است و کشورهايي که مردم آن به فراخور نياز خود از اين تأمين برخوردارند، با اطمينان و اعتماد بيشتري در برنامه ريزي، توسعه و گسترش جامعه خويش مشارکت مي نمايند.19
در بيمه هاي اشخاص، موضوع تعهد بيمه گر، شخص بيمه شده است و وجه مشترک انواع بيمه هاي اشخاص اين است که هدف و منظور از بيمه، جبران زيان وارده به بيمه شده نيست، به ويژه اين که بعضي از بيمه هاي اشخاص ( مانند حيات، ازدواج، آغاز تحصيلات دانشگاهي و تولد ) وقايعي نيستند که موجب زيان و خسارتي براي بيمه شده گردند.20
بيمه هاي اشخاص، همانند ديگر بيمه ها، پاسخگوي تشويش خاطر است. با اين وصف، بيمه هاي اشخاص داراي دو ويژگي است: نخست آنکه پيش آمدهايي را در بر مي گيرد که به طور مستقيم به انسان مربوط مي شود مانند فوت، بازماندگي، حوادث بدني و بيماري ها. دوم آنکه پيش آمدهاي مورد نظر، هميشه جنبه خسارتي ندارند مانند زنده ماندن بيمه شده در پايان مدت معين. از اين حيث بيمه هاي اشخاص يک جنبه تمام مشخص دارند. بدين معنا که بيمه عمر در صورت حيات، بيمه حوادث بدني و بيمه بيماري ها به طور اساسي در مقابل بيمه هاي خسارتي قرار مي گيرند؛ بيمه هايي که خصلت ويژه آن ها تضمين زيان يا جبران خسارت است (مانند بيمه آتش سوزي، بيمه دزدي و بيمه مسؤليت بدني)
بيمه هاي اشخاص بر خلاف بيمه هاي اموال، فارغ از مفهوم زيان و ضرر است. بنابراين حتي زماني که پيش آمد مورد نظر ( مانند فوت و صدمه بدني ) سبب زيان و خسارت باشد و انجام تضمين بيمه گر را ايجاب کند، باز به عنوان يک مسأله خسارتي مطرح نمي شود. به عبارت ديگر بيمه هاي اشخاص بر خلاف بيمه هاي خسارتي پيرو اصل غرامت نيست. از اينجا مي توان نتيجه گرفت که بيمه هاي اشخاص در برگيرنده بيمه هايي است که موضوع آن ها دادن تأمين به اشخاص علاقمند در مقابل هزينه هاي احتمالي يا بار مالي ناشي از وقوع يک ريسک فردي مشخص ( مانند زنده ماندن در پايان مدت بيمه، فوت، حادثه و بيماري ) مي باشد.21
از ديدگاه جامعه، بيمه هاي اشخاص يک طرح اجتماعي است تا از طريق جمع آوري پول ( حق بيمه ) بتوان خسارت فوت و از کار افتادگي و نقص عضو گروهي از افراد را که زودتر از موعد مورد انتظار دچار اين حوادث شده اند، جبران نمود.
1-1-4-1- تاريخچه بيمه اشخاص
تاريخچه بيمه هاي اشخاص به چند قرن قبل باز مي گردد. نخستين بيمه نامه در زمان ملکه اليزابت اول صادر گرديد که به صورت يک بيمه ” عمر زماني ساده ” بود و زندگي بيمه گذار را براي مدت يک سال تحت پوشش قرار مي داد. آقاي هارولد. اي. رايز در کتاب ” تاريخچه بيمه در انگلستان ” مي نويسد که اولين بيمه نامه در 18 ژوئن 1583 صادر گرديد که زندگي آقاي ” ويليام گيبونز ” را به مدت يک سال تحت پوشش بيمه اي قرار داده بود.
بيمه هاي اشخاص در مراحل ابتدايي خود بر پايه و اصول علمي و فني و مبني بر جداول حق بيمه و نحوه انتخاب ريسک پايه گذاري نشده بود و به همين دليل، توسعه و گسترش و پيدايش ” جدول مرگ و مير “، نقطه عطفي در تاريخچه بيمه هاي اشخاص محسوب مي گردد؛ زيرا با به کارگيري اصول علمي و فني در بيمه ها و آن هم پس از تجارب حاصله طي چند قرن، بيمه نامه در سال 1807 ميلادي بر پايه و اساس همين معيارهاي فني صادر گرديد.
در سال هاي آغازين پيدايش بيمه هاي اشخاص، صدور بيمه نامه بدون توجه به اصول پزشکي انجام مي شد و صرفاً کافي بود که شخص متقاضي در مقابل مديران شرکت بيمه ظاهر گردد و آن ها با مذاکره با وي و داوري ظاهري، خطر را ارزيابي کنند. در سال هاي بعد، پزشکان به جمع اين مديران اضافه شدند و ارزيابي خطر صرفا بر اساس اظهارات متقاضي بيمه و از روي ظاهر وي انجام نمي پذيرفت.
به مرور زمان و با گسترش روز افزون بيمه هاي اشخاص، اين روند ارزيابي غير علمي و ناکافي به نظر مي رسيد و از سويي اهميت معاينات کامل پزشکي به منظور گزينش و ارزيابي واقعي خطر، مورد توجه قرار گرفت و به همين دليل، شرکت هاي بيمه قبل از صدور بيمه نامه از متقاضي مي خواستند تا درباره سلامتي خود از يکي از پزشکان گزارشي اخذ نمايد.22
بيمه هاي اشخاص بر اساس نياز افراد و جوامع انساني به چندين بخش تقسيم مي شوند. متخصصان بيمه هاي اشخاص، تقسيم بندي هاي گوناگون و متنوعي را در اين زمينه ارائه داده اند. شرکت هاي بيمه اي، که در کار صدور بيمه هاي اشخاص فعاليت مي کنند، معمولاً پنج نوع از قراردادهاي بيمه اي اشخاص را صادر مي کنند که هر يک از اين پوشش هاي بيمه اي، خود به طرح هاي بسيار ديگري، که بر اساس نياز جامعه بيمه گذاران تهيه گرديده اند، تقسيم مي شود. بيمه هاي اشخاص، در اغلب کتاب ها و رساله ها و نظريات کارشناسان، به پنج دسته اصلي، بر اساس نوع پوشش هايي که ارائه مي دهند، تقسيم مي شوند:
1. بيمه هاي عمر
2. بيمه هاي مستمري
3. بيمه هاي حوادث
4. بيمه اي درماني
5. بيمه هاي بازنشستگي23
1-1-4-2- بيمه عمر
در ميان رشته هاي متنوع بيمه، بيمه عمر به اين علت که پوشش خود را مستقيماً متوجه انسان مي کند از اهميت ويژه اي برخوردار است، زيرا منابع انساني در توسعه هر کشور نقش اساسي دارد. هر عضو جامعه با خريد بيمه عمر مي تواند سرمايه قابل ملاحظه اي را براي آينده خود و خانواده اش پس انداز کند تا در شرايط سخت زندگي، ضمن کمک به او آرامش روحي وي را نيز تأمين نمايد. تأثير مهم اقتصادي و اجتماعي بيمه عمر براي خانواده ها در بعد کلان نيز اهميت خاصي دارد زيرا اين بيمه سبب فراهم ساختن پس انداز ملي و سرمايه گذاري هاي کلان مي شود.24
بيش از 50 درصد حجم بيمه اي دنيا به بيمه عمر اختصاص دارد. اين رشته از بيمه يکي از ابزارهاي مهم اقتصادي شمرده مي شود و شرکت هاي بيمه عمر در جايگاه قطب هاي سرمايه گذاري در جهان محسوب مي شوند.25 اهميت بيمه عمر در ميان انواع رشته هاي به اين علت است که با استفاده از ذخاير فني شکل گرفته از بيمه هاي عمر مي توان در بخش هاي عمومي يا خصوصي سرمايه گذاري کرد، که به افزايش توليد منجر خواهد شد و با گسترش بيمه عمر به دليل افزايش فعاليت هاي توليدي، اشتغال افزايش مي يابد. همچنين از طريق ايجاد امنيت براي سرمايه گذاري، باعث افزايش فعاليت هاي توليدي مي شود و منبع درآمد مالياتي نيز براي دولت محسوب مي شود. بنابراين مي توان گفت که رشد اقتصادي از يک سو زمينه هاي گسترش بيمه هاي عمر را از طريق افزايش درآمد ايجاد مي کند و از ديگر سو، گسترش بيمه هاي عمر، از طريق تجهيز منابع مالي براي سرمايه گذاري، خود به رشد اقتصادي منجر مي شود.26 به عبارت ديگر، با توجه به اين که طول مدت بيمه هاي عمر اغلب بيش از يک سال و حتي بيش از يک دهه است، جنبه پس اندازي در اين بيمه نقش بارزي دارد و براي مشارکت هاي عظيم اقتصادي در سطح کلان، سرمايه کلاني ايجاد مي کند و مي تواند نيروي محرک عظيمي براي اقتصاد باشد.27
در تعريف خيلي کلي بيمه هاي عمر که مهمترين شاخه بيمه هاي اشخاص مي باشد، چنين گفته شده است که بيمه عمر قراردادي است که طبق آن بيمه گر در مقابل دريافت حق بيمه مقرر، تعهد مي کند مبلغ معيني خواه يکباره به شکل سرمايه بيمه شده و خواه در مدت معين به صورت مستمري به بيمه گذار يا شخص ثالثي که از طرف بيمه گذار تعيين مي شود بپردازد. موعد انجام تعهد بيمه گر، فوت بيمه شده يا حيات او در زمان معين است.28
تعريف روشن تري از بيمه عمر مي گويد: ” بيمه زندگي ( بيمه عمر ) قراردادي است که به موجب آن، بيمه گر در قبال قسط هايي که دريافت مي کند، متعهد مي شود مبلغي از مال را به بيمه گذار يا شخص ثالث بپردازد. مبلغ مورد بيمه، در صورت وفات شخص بيمه شده، به ورثه متوفي، و در صورت زنده بودن بيمه شده، پس از انقضاي مدت تعيين شده به خود بيمه شده پرداخت مي شود. پرداخت مبلغ بيمه اي حسب توافق طرفين، يک جا به طلبکار بيمه اي يا به صورت اقساط منظم در طول حيات طلبکار ادا مي شود.29 اين تعريف نيز، بيان کاملي از بيمه عمر نيست، زيرا ممکن است بيمه گذار، ورثه خود را به عنوان ذي نفع قرارداد بيمه در نظر گرفته باشد و يا حتي ذي نفع در قرارداد بيمه مشخص نشده باشد که در اين صورت، سرمايه بيمه به وارث بيمه گذار پرداخت مي شود. بر اين اساس، بيمه عمر عبارت از قراردادي است که به موجب آن، بيمه گر در مقابل دريافت حق بيمه مقرر تعهد مي کند که مبلغي را خواه يکباره به شکل سرمايه بيمه شده و خواه در مدت معين به شکل مستمري به بيمه گذار يا شخص ثالث که از طرف بيمه گذار ( بيمه شده ) تعيين مي شود و يا به وارث بيمه شده بپردازد. موعد ايفاي تعهد بيمه گر ممکن است فوت بيمه شده و يا حيات او در زمان معين باشد.30
بيمه

دیدگاهتان را بنویسید